Przebaczyć nie znaczy zapomnieć. Chociaż przebaczamy,
wspomnienie rany może pozostać w nas przez długi czas, niejednokrotnie nawet
przez całe nasze życie. Czasami nosimy wspomnienie rany w swoim ciele jako
widzialny znak. Przebaczenie jednak zmienia sposób, w jaki pamiętamy o ranie.
Zamienia przekleństwo w błogosławieństwo.
Gdy przebaczamy swoim rodzicom ich rozwód, ukochanej osobie
odejście, kiedy wybaczamy swoim dzieciom brak uwagi, przyjaciołom niewierność w
chwilach kryzysu, a lekarzom złą diagnozę, nie musimy już widzieć siebie jako
ofiary wydarzeń, nad którymi nie mieliśmy kontroli.
Przebaczenie daje nam możliwość odzyskania własnej siły i
nie pozwala, aby te wydarzenia nas zniszczyły; dzięki niemu stają się one
wydarzeniami, które pogłębiają mądrość naszych serc. Przebaczenie prawdziwie
uzdrawia nasze wspomnienia.
Henri J.M. Nouven
